Stupid

donderdag 30 juni 2011

Van eind februari tot eind maart zijn we voor de eerste maal gaan fietsen in Azie. We hebben gekozen voor de Eilandenroute ‘van Phuket in Thailand naar Penang in Maleisie’ zoals die werd aangeboden door de firma Vlieg en Fiets. De wens om eens in het Oosten te gaan fietsen werd enerzijds ingegeven doordat we beide landen al eens bezocht hadden met een georganiseerde groepsreis en anderzijds vanwege het feit dat we sinds augustus vorig jaar in het bezit zijn van een geavanceerde tandem: Koga Miyata Twintraveller Folding. We hadden het idee dat deze wel meer aankon dan de Nederlandse polderwegen.
 

We hebben geweldig genoten van de gereden route en mogelijkheden welke deze bood om het land en cultuur, op een zelf te bepalen tempo, nu van een andere zijde te ervaren. Al kwamen we dagen lang geen Europeaan tegen, we voelden ons nooit bedreigd en we genoten van de vriendelijke en zeer geïnteresseerde bevolking. Onderwerp van de interesse waren vaak wijzelf, want wie gaat er in vredesnaam in tropische omstandigheden uit eigen vrije wil fietsen. Meermaals was toch de fiets het middelpunt van de belangstelling. De tandem bleek nog niet algemeen bekend. De overbrenging en het hydraulische remsysteem was zeer interessant en vaak werd gecontroleerd of er toch niet een verborgen motor was gemonteerd. Alle onderdelen werden daarbij uitvoerig betast en gekeurd. Maar de meeste interesse, wellicht Aziaat-eigen, ging toch uit naar de prijs van de tandem. Hoeveel zouden wij afgetikt hebben voor zo’n futuristische fiets. Gezien de levensstandaard van de meeste mensen die we op het Thaise en Maleisische platteland aantroffen, waren we nog al gegeneerd om het aankoopbedrag in Baths of RM’s om te rekenen en probeerden er vaak omheen te praten.

Toen we een twintigtal kilometers voor Satun (Thailand) waren en een stop maakten bij een eetzaakje langs de weg, kwam de oude eigenaar al spoedig bij de Twintraveller staan. De bandenspanning werd met ‘gepiek van de vingers’ gecontroleerd en zorgvuldig werd de loop van de kettingen nagegaan. De gelzadels geaaid en de lederen handvatten besnuffeld. Met de ondertussen gearriveerde omstanders werd gediscussieerd waar de overige niet begrepen onderdelen mogelijk voor zouden kunnen dienen. In spanning wachtten wij op de vraag die zeker komen zou. “How much Bath?” Wij trokken onze schouders op en gaven als antwoord, “expensive” en trokken voor de zekerheid nog maar eens de schouders op. De Thai keek ons nog eens doordringend aan en vulde voor ons in, fiftythousend Bath, dat zou hij zeker wel moeten kosten. Wij knikten instemmend en opgelucht van ja, 1000 Euro, ja dat kost hij zeker wel. “Stupid” volgde hierop en hij wees op een in de middagzon glanzende scooter, “same price no peddling”. Breed glimlachend en vriendelijk knikkend met het hoofd zijn we maar opgestapt en hebben we de reis voortgezet. Daar was niets tegenin te brengen en onze kennis van het Thais was onvoldoende om de kwaliteiten van een Koga hier te promoten.

Terug naar overzicht